“Ik heb vanaf mijn twaalfde bijbaantjes in de horeca gehad en ben uiteindelijk opgeleid tot zelfstandig werkend kok. Bij mijn leerbedrijf ben ik daarna acht jaar blijven werken.” Het vak beviel haar, maar de werktijden steeds minder. Ook een overstap naar een keuken met meer regelmatige werktijden loste dat niet helemaal op. “Ik wilde van de avonden en weekenden af. Mijn vriend werkt overdag en als ik in het weekend moest werken, liepen we elkaar regelmatig mis. Toen ben ik gaan nadenken: wat wil ik eigenlijk?”
Techniek bleef trekken
Een vacature van MCAP bracht haar terug bij een oude interesse. “Ik vond techniek vroeger al leuk, maar omdat ik al in de horeca werkte en dat ook leuk vond, ben ik uiteindelijk kok geworden. Toch is die technische interesse altijd gebleven.”
Neal ontdekte de overeenkomst tussen beide werelden al snel. “Ik ben iemand die met haar handen bezig wil zijn. Zet mij niet de hele dag achter een computer. In de keuken werkte ik met mijn handen en hier doe ik dat weer. Het is natuurlijk heel ander werk, maar dat past gewoon bij mij.”
Iedere dag weer anders
De eerste periode bij MCAP was intensief. Kabels, contacten, connectoren, gereedschappen en werktekeningen waren allemaal nieuw. Door stap voor stap mee te kijken en zelf te doen, werd die onbekende wereld steeds vertrouwder. “Als ik nu terugkijk, verbaas ik me soms hoeveel ik al geleerd heb. De ene dag werk je aan kleine contacten en zit je echt te priegelen, de andere dag heb je een veel grotere kabel voor je. Die afwisseling vind ik heel leuk.”
Bij grotere series zoekt Neal die variatie soms bewust op. Lang achter elkaar dezelfde handeling uitvoeren gaat volgens haar ten koste van de concentratie. Daarom wisselt ze bijvoorbeeld het aanzetten van contacten af met draden strippen of assembleren.
Vooral fijn soldeerwerk vormde een mooie uitdaging. “In het begin dacht ik soms: hoe ga ik dit ooit doen? Laatst had ik een connector met heel fijn soldeerwerk. Ik zei tegen Efrie dat ik het wilde proberen. Uiteindelijk lukte het. Dan ben je toch wel even trots.”
Een warm familiebedrijf
Ook de sfeer binnen MCAP viel Neal op. “Het voelt hier als een warm gezin. In de pauze zitten we gezellig met z'n allen bij elkaar en de eigenaren zitten er gewoon tussen. Er wordt ook aandacht besteed aan verjaardagen en met Kerst is er bijvoorbeeld een uitgebreide lunch. Dat zijn kleine dingen, maar ik vind ze wel bijzonder.”
De komende jaren wil Neal zich verder ontwikkelen. “Inmiddels leer ik ook kabels testen en verpakken, zodat ik Efrie en Patricia kan ondersteunen. Ik vind het bij MCAP erg prettig en kan hier ook nog heel veel leren, dus ik blijf hier nog graag jaren werken.”
Ben jij handig, precies en nieuwsgierig naar techniek? Neem dan eens contact op met MCAP, want je hebt niet eens een speciale opleiding nodig om hier te komen werken.
